Historia Archives - Konfederacja

Historia

Wszystkie wpisy w temacie “Historia”

W „mieście bez Boga” rozegrała się jedna z najpiękniejszych kart polskiej histori

Rozwiń wpis...
Piotr Bartosz – krakowski działacz Konfederacji

66 lat temu, 27 kwietnia 1960 roku, w Nowej Hucie, tym socjalistycznym „mieście bez Boga” rozegrała się jedna z najpiękniejszych kart polskiej historii. Mieszkańcy, przede wszystkim odważne kobiety i robotnicy z huty, stanęli murem w obronie Krzyża. Nie pozwolili, by komunistyczna władza wyrwała z ich serc i z tej ziemi znak, który był jest fundamentem naszej tożsamości. W 66. rocznicę tamtych wydarzeń, zgromadzilismy się, by oddać hołd ich odwadze, wierności i niezłomności.

Przypomnę słowa, które genialnie ujmują sens tego, o co walczono wtedy i o co walczymy nadal. Roman Dmowski napisał:
„Katolicyzm nie jest dodatkiem do polskości, zabarwieniem jej na pewien sposób, ale tkwi w jej istocie, w znacznej mierze stanowi jej istotę. Usiłowanie oddzielenia u nas katolicyzmu od polskości, oderwania narodu od religii i od Kościoła, jest niszczeniem samej istoty narodu.”

Dokładnie to próbowali zrobić komuniści w Nowej Hucie. Chcieli zbudować nowe, „postępowe” miasto bez kościoła, bez krzyża, bez Boga. Miejsce, w którym Polak miałby być tylko „człowiekiem radzieckim” nowej ery. Postawili krzyż w 1957 roku jako znak nadziei na budowę świątyni. Gdy władza postanowiła go usunąć i postawić tam szkołę, ludzie powiedzieli: „Nie!”. Bronili nie kawałka drewna, lecz samej duszy Polski. Bronili prawa do tego, by być Polakami w pełni z wiarą, historią i tradycją.

Tamten opór nie był tylko lokalnym incydentem. To był akt wielkiego świadectwa dla całej zniewolonej Polski. Kobiety Nowej Huty, robotnicy, całe rodziny – stanęli przeciwko milicji, ZOMO, gazowi łzawiącemu i pałkom. Śpiewali pieśni religijne i patriotyczne. Budowali barykady z ławek. Ukrywali rannych. Ryzykowali pracę, wolność, życie. Pokazali, że nawet w sercu komunistycznego eksperymentu polskość i wiara są niezniszczalne

Zwiń wpis

Skomentuj

O tej rocznicy powinniśmy pamiętać!

Rozwiń wpis...
Bartłomiej Pejo – poseł na Sejm

78. rocznica orzeczenia kary śmierci na rotmistrzu Witoldzie Pileckim, o której powinniśmy pamiętać z powodów symbolicznych. To bowiem dowód, jak nienawiść i walka z polskością może przybierać togę tego, który rzekomo dba o sprawiedliwość. Stalinowski „sędzia” ppłk Jan Hryckowian nie miał wątpliwości, że Pilecki to „wróg ludu”, a „dowodów” dostarczył pierwszorzędny siepacz w todze prokuratora mjr Czesław Łapiński.

Pokazowy proces heroicznego bohatera, któremu odmówiono nie tylko nagrody za służbę Ojczyźnie, ale nawet prawa do życia w Polsce, powinien być dla nas symbolem nienawiści do patriotyzmu legitymizowanej „autorytetem” wymiaru sprawiedliwości. Ta nienawiść „wymiaru sprawiedliwości” objęła represjami tysiące Polaków i ich rodzin i musi być dziś nieodłącznym punktem odniesienia.

Równolegle z upamiętnieniem bohaterów i ofiar pamiętajmy więc także o tym, by zabiegać o odpolitycznioną praworządność. O taką, w której prawo nie staje się narzędziem walki z patriotyzmem ani z wolnymi obywatelami. Pamięć o rotmistrzu Pileckim powinna być dla nas nie tylko hołdem dla przeszłości, ale także przestrogą i zobowiązaniem na przyszłość.

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (1)

87. rocznica śmierci Romana Dmowskiego

Rozwiń wpis...
Krzysztof Bosak, wicemarszałek Sejmu

Dziś przypada 87. rocznica śmierci Romana Dmowskiego – jednego z największych Polaków, twórcy niepodległej Polski, ideowego ojca ruchu narodowego, dyplomaty i polityka, który swoje życie poświęcił Polsce.

Roman Dmowski był przywódcą i głównym ideologiem ruchu narodowego, który uczył Polaków myślenia w kategoriach interesu państwa. Przewodził największemu ruchowi politycznemu w przedwojennej Polsce. Zostawił po sobie szkołę politycznego realizmu. W polskiej tradycji, często rozpiętej między romantycznym zrywem a zniechęceniem i defetyzmem, Dmowski proponował konsekwentną pracę u podstaw i budowę wspólnoty narodowej zdolnej utrzymać własne państwo. Rozumiał, że niepodległość nie zrodzi się sama, lecz musi być świadomie wypracowana.

Jednym z najbardziej namacalnych wymiarów jego dokonań była dyplomacja czasu Wielkiej Wojny i konferencji pokojowej. Dmowski utworzył i prowadził Komitet Narodowy Polski, który został uznany przez państwa Ententy za oficjalną reprezentację sprawy polskiej. To dawało Polsce instrument działania na Zachodzie jeszcze zanim odrodzone państwo okrzepło instytucjonalnie.
Dmowski był kluczowym negocjatorem na konferencji pokojowej w Paryżu, gdzie wraz z Ignacym Janem Paderewskim podpisał Traktat Wersalski w imieniu Polski. Był to wielki sukces, który oznaczał dla Polski nabytki terytorialne na zachodzie i potwierdzał odrodzenie państwa polskiego po rozbiorach.

Obóz polityczny, którego Dmowski był kluczowym twórcą i ideologiem, wyrastał z przekonania, że naród jest podmiotem polityki. W tym sensie Dmowski budował nie tylko środowisko czy partię, ale pewną kulturę polityczną, w której dominować miały odpowiedzialność za wspólnotę, dyscyplina organizacyjna i myślenie strategiczne. To podejście wymagało cierpliwości, odporności na chwilowe mody i rezygnacji z “łatwych” emocjonalnych zwycięstw, ale dawało pozytywny efekt długofalowy, tworzyło kadry i język polityczny, który umiał opisywać interes narodowy.

Dmowski patrzył na stosunki międzynarodowe bez złudzeń. Wiedział, że państwa kierują się interesem, a nie sentymentami. Kto tego nie rozumie, będzie wykorzystywany.

Dziś jego myśl w ogromnej mierze wciąż pozostaje aktualna. Mimo upływu lat wiele zdiagnozowanych przez niego problemów nadal czeka na rozwiązanie i to jest zadanie dla nas, kontynuatorów jego dzieła.

Zwiń wpis

Skomentuj

Ten Polak wyprzedził swoją epokę! Doceniajmy polską myśl technologiczną

Rozwiń wpis...
Bartłomiej Pejo, poseł na Sejm, członek Rady Liderów Konfederacji

Stefan Drzewiecki, nazywany polskim Leonardo da Vinci, to prawdziwy król polskich wynalazców i jeden z ojców nowoczesnych okrętów podwodnych oraz żeglugi powietrznej.

Już w latach 80. XIX wieku konstruował pierwsze okręty podwodne z peryskopem oraz napędem elektrycznym i hybrydowym. Był twórcą systemów oczyszczania powietrza, torped na sprężonym powietrzu oraz projektu pierwszej seryjnie produkowanej jednostki podwodnej. Opracował również teorię napędu śmigłowego i zaprojektował pierwsze śmigło o łopatach nastawnych.

To właśnie Drzewiecki jako pierwszy naukowiec udowodnił możliwość lotu maszyny cięższej od powietrza, tworząc fundamenty teorii aeronautyki. Na jego pracach opierali się pionierzy lotnictwa, bracia Wright. Z jego inicjatywy powstał także pierwszy tunel aerodynamiczny we Francji.

Lista jego wynalazków robi ogromne wrażenie: automatyczny sprzęg wagonów, samoczynny stabilizator lotu, rejestrator prędkości pociągów czy dromograf, czyli urządzenie samoczynnie kreślące kurs statku.

Zmarł w 1938 roku, pozostawiając po sobie dorobek, który do dziś budzi podziw.

Doceniajmy polską myśl technologiczną.
Doceniajmy wielkich Polaków!

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (1)

Dziś Narodowy Dzień Zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego

Dziś Narodowy Dzień Zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego

107 lat temu w tej części odradzającej się Polski idealnie wykorzystano nadarzającą się okazję do chwycenia za broń. Wszystkie cele zostały zrealizowane. Ten idealny przykład pragmatyzmu, odpowiedzialności i instynktu samozachowawczego do dzisiaj nie jest znany wielu Polakom. Konfederacja przypomina, cześć i chwała bohaterom Powstania Wielkopolskiego! Cześć i chwała zwycięzcom!

Skomentuj

To co się dzieje w kwestii ekshumacji na Wołyniu jest skandaliczne!

Rozwiń wpis...
Grzegorz Płaczek, przewodniczący Koła Poselskiego Konfederacji

Nawet nie bardzo wiem, jak to napisać.

To co się dzieje w kwestii Wołynia jest skandaliczne! Po spotkaniu z przedstawicielami IPN-u oraz po interwencji w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie 26 (!) wniosków złożonych przez Polskę w kwestii uzyskania zezwoleń na poszukiwania i ekshumacje wymordowanych na Wołyniu, informuję opinię publiczną, iż w ostatnich latach dostaliśmy od Ukrainy JEDNĄ ZGODĘ, a… właściwie pół na poszukiwania/ekshumacje (w Puźnikach zgodzono się na wykopanie tylko jednego grobu z ok. 40 ofiarami – drugi dół śmierci obok wymaga zdaniem Ukrainy… już nowego wniosku).

Pozostałe złożone przez Polskę wnioski są NIErozpatrywane lub Polska uzyskuje odpowiedzi odmowne (już 9 wniosków zostało przez Kijów odrzuconych)! To jest irracjonalne!

Ukraina od początku wojny nie wykonała żadnego politycznego gestu, co jest skandaliczne.

Apeluję do premiera RP o natychmiastową reakcję. Albo zaczniemy naciskać politycznie w sprawie Wołynia i naszych pomordowanych przodków, albo ta cała sytuacja zakrawa na śmieszność polskich władz.

To obrzydliwe, że dajemy się tak traktować.

Poseł Grzegorz Płaczek temat ekshumacji na wołyniu poruszył również w Radio Wnet

Zwiń wpis

Skomentuj

Do dziś inne europejskie narody nie wiedzą co Niemcy zrobili w Polsce

Rozwiń wpis...
Krzysztof Bosak, wicemarszałek Sejmu

Nie wiem czy o tym wiecie, że wymordowanie polskiej elity było zaplanowane ze szczegółami (listy nazwisk) jeszcze przed wybuchem II wojny światowej. Po złamaniu oporu Polski w 1939 Niemcy działali szybko, sprawnie i planowo: w Wielkopolsce wymordowali wszystkich według założonego planu przed 1 listopada.

Wśród ofiar powstańcy, samorządowcy, księża, politycy, urzędnicy, nauczyciele, ludzie nauki i kultury, ziemianie i przedsiębiorcy.

Co ciekawe podobnych czystek Niemcy nie prowadzili w innych podbitych krajach. I do dziś inne europejskie narody nie wiedzą, że Niemcy zrobili to w Polsce.

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (1)

62 lata temu swą ostatnią walkę stoczył ostatni żołnierz wyklęty Józef „Laluś” Franczak

Rozwiń wpis...
Bartłomiej Pejo, poseł na Sejm

To dokładnie tutaj, w tym miejscu, 62 lata temu swą ostatnią walkę stoczył ostatni żołnierz wyklęty Józef „Laluś” Franczak.

Ukrywał się 18 lat, wymykając się kolejnym obławom komunistycznej bezpieki. W Majdanie Kozic Górnych, kilka kilometrów od Piask, 21 października 1963 roku, gdy na polach trwały prace, ciszę rozdarły strzały. Ta scena na zawsze zapisała się w pamięci mieszkańców.

Przez dziesięciolecia nie było tu nawet krzyża. Pojawił się dopiero kilka lat temu, także z moim udziałem, gdy byłem wicestarostą powiatu świdnickiego.

Laluś zginął w walce z systemem, który takich jak on chciał złamać lub zlikwidować, mimo rzekomych odwilży. Nienawiść komunistów potwierdziło późniejsze zbezczeszczenie jego ciała, pozbawiono go głowy.

Dziś Franczak powinien być dla nas symbolem niezłomności, ale także tragizmu tamtych czasów. Broniąc pamięci o wyklętych, róbmy wszystko, by tamte czasy nigdy nie wróciły.

Cześć i chwała Bohaterom!

Zwiń wpis

Skomentuj

Październik to miesiąc wielu rocznic, o których Polacy prawie nie pamiętają

Rozwiń wpis...
Jasna Iwan

Październik zawsze skłania mnie do refleksji nad tym, jak wybiórcza bywa nasza pamięć historyczna. To miesiąc wielu rocznic, także tych, o których Polacy prawie nie pamiętają.

10 października 1410 roku, zaledwie kilka miesięcy po Grunwaldzie, polskie oddziały zaciężne pod wodzą Sędziwoja z Ostroroga rozbiły wojska Zakonu Krzyżackiego pod Koronowem. Bitwa ta, choć mniej spektakularna niż lipcowe starcie, miała ogromne znaczenie strategiczne i symboliczne. Pokazała, że zwycięstwo pod Grunwaldem nie było dziełem przypadku – że potrafiliśmy konsekwentnie bronić swojej ziemi i skutecznie odpierać ekspansję zakonu. Od tamtego momentu potęga krzyżacka zaczęła stopniowo gasnąć.

Dwieście lat później, niemal dokładnie co do dnia, 9 października 1610 roku, hetman Stanisław Żółkiewski przybył na moskiewski Kreml, by rozmawiać z dumą bojarską. Polskie oddziały, po trudnym marszu i zwycięstwach pod Kłuszynem, zajęły Moskwę. Trudno dziś wyobrazić sobie tę scenę – polski hetman w sercu państwa, które przez kolejne stulecia stanie się naszym największym przeciwnikiem.

Te dwa wydarzenia – Koronowo i Kreml – stanowią jakby dwa punkty na osi naszej dawnej potęgi. Pokazują, że w różnych epokach potrafiliśmy zwyciężać zarówno Niemców, jak i Rosjan, nie z pozycji ofiary, lecz świadomego uczestnika historii Europy.

A jednak pamięć o tamtych chwilach została niemal zupełnie zatarta przez dramaty XIX i XX wieku. Nasza świadomość historyczna ukształtowała się wokół klęsk, powstań i okupacji. Polak – w dominującym micie narodowym – to powstaniec, konspirator, ofiara lub cichy wykonawca cudzych rozkazów. Zwycięstwa, które budowały poczucie siły i sprawczości, zeszły na dalszy plan.

Coraz częściej myślę, że nadszedł czas, byśmy odzyskali tamtą część naszej przeszłości – tę, w której byliśmy nie tylko cierpiącym, lecz także tworzącym i zwyciężającym narodem. Budując własną suwerenność, powinniśmy sięgnąć po dawne wzorce mądrego przywództwa, strategii i odwagi. Bo bez pamięci o czasach, gdy sami kształtowaliśmy losy tej części Europy, trudno zbudować zdrową i pewną siebie tożsamość.

Historia nie jest wyłącznie zapisem klęsk – jest także opowieścią o naszej sile. Wystarczy tylko nauczyć się znów ją czytać.

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (2)

86. rocznica sowieckiej napaści na Polskę

Rozwiń wpis...
Krystian Kamiński, b. poseł Konfederacji

86 lat temu, 17 września 1939 roku, Armia Czerwona przekroczyła granice Polski. Była to realizacja paktu Ribbentrop-Mołotow, podpisanego wcześniej z Niemcami oraz złamanie zawartego z Polską paktu o nieagresji. W wyniku tej zdradzieckiej napaści Polska pozbawiona została możliwości skutecznej i długotrwałej obrony, w wyniku czego została zawojowana, a ziemie polskie znalazły się we władzy dwóch okupantów. IV rozbiór Polski stał się faktem.

Wkraczający Sowieci byli witani przez rozentuzjazmowane mniejszości narodowe, które widziały w nich „wyzwolicieli” od „polskich panów”. Część obywateli II RP – komuniści i przedstawiciele mniejszości – dokonywało w godzinach próby zdrady własnej Ojczyzny i dołączali się do pochodu czerwonej rewolucji, sabotując wysiłek polskiego żołnierza, wbijając gwoździe do trumny Polski. Tak skończyła się II Rzeczpospolita.

Tam, gdzie stanął but sowiecki, pojawiały się terror, mordy, grabieże, gwałty i zsyłki w głąb Rosji. NKWD zabrało się do zwalczania ruchu oporu i wyłapywania polskiej inteligencji. Polscy oficerowie i urzędnicy zostali zamordowani w Katyniu, Charkowie, Miednoje i innych miejscach kaźni. Tysiące Polaków zostały wyniszczone przez pracę w łagrach na Syberii. Dochodziło do powszechnej grabieży majątku państwowego i prywatnego, rabowano i niszczono muzea, archiwa, biblioteki i zbiory dzieł sztuki. Polityka gospodarcza sowieckiego okupanta doprowadziła do masowej pauperyzacji ludności i upadku licznych instytucji życia społecznego. Kościoły przemieniano w kina, magazyny lub ośrodki Ligi Bezbożników. To żniwo, jakie zebrał w Polsce czerwony kat.

Pamiętajmy w tym dniu (i zawsze) o tym, że sojusz niemiecko-rosyjski zawsze obracał się przeciw Polsce. Tak było w czasie rozbiorów, w czasie zaborów, we wrześniu 1939 roku.

Pamiętajmy również o prawdziwej naturze komunizmu. Gdziekolwiek się on pojawiał, zostawiał za sobą zniszczenia i trupy. Polska się o tym przekonała trzy razy: w 1920 roku, w 1939 roku i w 1944 roku. Obywatele polscy, którzy byli komunistami, okazywali się zdrajcami, którzy w czasie pokoju sabotowali, strajkowali i próbowali wywołać w Polsce rewolucję, a w czasie wojny po prostu dołączali do wchodzących do kraju bolszewików ze wschodu. We współczesnej Polsce idee, które im przyświecały są niestety wciąż żywe i mają swoich zwolenników, którzy wychodzą pod czerwonymi sztandarami na ulice polskich miast.

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (2)

PAMIĘTAMY!

PAMIĘTAMY!

17 września 1939 roku pod pretekstem rzekomego „rozpadu polskiej państwowości” na nasz kraj podstępnie napadła Armia Czerwona.

Był to krok w celu realizacji tajnych postanowień Paktu Ribbentrop-Mołotow, które dzieliły Polskę na strefy wpływów dwóch najeźdźców.

Nasi “sojusznicy” – zarówno Anglia jak i Francja, ale także Stany Zjednoczone znały postanowienia tajnego protokołu, jednak postanowiły nie dzielić się tymi informacjami z Rządem Polskim. Jest to dla nas ogromna lekcja na przyszłość, aby rozważniej dobierać przyjaciół. Musimy nauczyć się wyciągać wnioski z tamtych wydarzeń, tak aby już nigdy los Naszej Ojczyzny nie stał się nikomu obojętny!

17 września 1939 roku na oczach świata zaczął dokonywać się IV rozbiór Polski. Od tamtego momentu wykrwawiające się w walkach z Niemcami Wojsko Polskie nie miało już żadnych szans na dalszą obronę. Wkraczające licznie od wschodu wojska radzieckie prowadziły szeroko zakrojoną akcję dezinformacyjną. Mimo znacznej przewagi przeciwników nadal przez wiele dni bohatersko stawiano opór. Już od momentu przekroczenia granic Armia Czerwona dopuszczała się licznych zbrodni na żołnierzach i ludności cywilnej. Pojmanych obrońców spotykały tortury, zbiorowe egzekucje i wysyłki w głąb ZSRR…

Cześć i chwała Bohaterom

Skomentuj

Podobnie jak przed II wojną światową uprawia się u nas propagandę sukcesu

Rozwiń wpis...
Marek Tucholski, lider Konfederacji w Płocku

12 września 1939 roku był kulminacyjnym momentem polskiego uderzenia znad Bzury w bok niemieckiej 8. Armii generała Kluge. Polskie wojska osiągnęły linię Głowno–Stryków–Ozorków, rozbijając niemiecką 30. Dywizję Piechoty i zmuszając pozostałe jednostki armii wroga do przejścia do obrony. Zatrzymano również pochód części najsilniejszej niemieckiej 10. Armii i zmuszono przeciwnika do wstrzymania uderzenia na Warszawę.

Bitwa nad Bzurą, choć wielka, nie miała szans zmienić losów wojny. Jednak mogła zapisać się w dziejach Polski jako kolejne zwycięstwo naszego oręża i zadać Niemcom boleśniejsze straty. Tak się jednak nie stało, a było to możliwe. Żołnierze nie zawiedli. Przewaga materiałowa i liczebna przeciwnika nie była jedynym ani nawet decydującym czynnikiem, bo żołnierz polski w pierwszej fazie bitwy pokazał, że kiedy przeciwnik jest atakowany, a uderzenie prowadzone sprawnie, to wróg zaczyna przegrywać, choć mógł sobie pozwolić na pisanie na skrzynkach z amunicją “nicht sparen”. Zawiodło najwyższe dowództwo, brak łączności i brak koordynacji. Za tym wszystkim stał czynnik ludzki. Gdyby Sztab Naczelnego Wodza nie zwlekał z udzieleniem Armii „Poznań” zgody na uderzenie na Niemców wcześniej, już 4 września, Armia „Łódź” zostałaby odciążona i mogłaby wytrwać dłużej na kluczowych pozycjach. Gdyby wydano zgodę choćby 6 września, sytuacja mogłaby się jeszcze zmienić, ale nawet wtedy zwlekano z odpowiedzią dla nieatakowanej Armii „Poznań”. Pozwolono, by Niemcy bili nas częściami i uzyskiwali miażdżącą przewagę na kluczowych odcinkach frontu.

Zawiodła łączność. Przez brak kontaktu z Naczelnym Dowództwem i wycofującą się i oskrzydloną Armią „Łódź” nie można było skoordynować i tak już opóźnionego uderzenia na Niemców w dniu 9 września. Gdyby udało się nawiązać łączność, Armia „Łódź” mogłaby zatrzymać się w rejonie Łodzi–Sochaczewa i związać część sił niemieckich, wspierając w ten sposób uderzenie Armii „Poznań” i „Pomorze”, jednocześnie ratując się od całkowitego rozbicia w walkach na południowy zachód od Warszawy.

Zawiódł dowódca Armii „Warszawa”, a wcześniej Armii „Łódź” – gen. Juliusz Rómmel. Porzucił walczące oddziały swojej Armii „Łódź”, za co zamiast wyroku śmierci otrzymał… dowództwo nad Armią „Warszawa”. To jeden z najjaskrawszych przykładów tragicznych w skutkach sanacyjnego kolesiostwa. Gen. Rómmel nie udzielił pomocy wojskom walczącym nad Bzurą, choć właśnie ze względu na ich działania zaczepne napór Niemców na Warszawę znacząco zelżał. Gen. Czuma, dowódca obrony stolicy, chciał siłami 20–30 tys. żołnierzy wesprzeć walczące na zachód od Warszawy wojska, ale Rómmel się nie zgodził. Nie zgodził się też na wysłanie dwóch Brygad Kawalerii celem przebicia się do zgrupowania Kutrzeby i wsparcia w toczącej się wielkiej bitwie. Znów Niemcy bili nas częściami.

Osamotnione Armie „Poznań” i „Pomorze” walczyły dwa tygodnie, zanim część wyczerpanych żołnierzy bez ciężkiego sprzętu i amunicji dotarła do stolicy. Pozostali zginęli, zostali wzięci do niewoli lub ukrywali się w okolicznych lasach od Nasielska po Sochaczew i od Koła po Skierniewice.

Dlaczego o tym piszę? Ze względu na naukę, jaką powinny dać nam tamte doświadczenia. Podobnie jak przed II wojną światową uprawia się u nas propagandę sukcesu. Podpisuje się gigantyczne, kosztowne kontrakty na dostawy uzbrojenia, a brakuje środków na najbardziej podstawowe rzeczy. Wówczas była to łączność, amunicja, a nawet bielizna dla żołnierzy. Dziś nie jest wiele lepiej. Setki miliardów wydamy na kosztowny sprzęt dobry na nieco już minioną rzeczywistość pola walki, a nie mamy stosunkowo tanich zestawów antydronowych czy zapasów amunicji pozwalających myśleć o oporze dłuższym niż dwa tygodnie.

Inne sprawy związane z organizacją dowodzenia, logistyki czy planami prowadzenia działań wojennych pozostawiam do Waszej oceny. Obyśmy z bolesnej lekcji z września 1939 roku wyciągnęli wnioski.

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (6)

„Codzienne życie podczas Powstania Warszawskiego”

Rozwiń wpis...
W dniu 9 września 2025 roku w holu głównym Budynku C/D na 1. piętrze Sejmu RP odbył się wernisaż wystawy „Codzienne życie podczas Powstania Warszawskiego” nad którą patronat objął Wicemarszałek Sejmu RP Krzysztof Bosak.

Wydarzenie, zorganizowane z udziałem kluczowych instytucji, takich jak Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, PGE, Muzeum Powstania Warszawskiego oraz m.st. Warszawa, przyciągnęło uwagę zwiedzających, pragnących lepiej zrozumieć codzienne zmagania powstańców i cywilów w tragicznych okolicznościach 1944 roku.

Wystawa, przygotowana przez Stowarzyszenie Warszawa44 pod wodzą Dariusza Michalaka i jego zespołu, przedstawiła nie tylko aspekty militarne, ale także codzienność tamtego okresu – od zaopatrywania w wodę z lejów po bombach, przez kuchnie polowe i opiekę nad rannymi, po chwile nadziei, jak śluby sanitariuszek z powstańcami. Jak podkreślił Wicemarszałek Krzysztof Bosak, wystawa ukazała trudny czas zarówno dla walczących, jak i wspierających ich cywilów, stając się ważnym świadectwem historycznym.

Głos zabrali: Główny Konserwator Zabytków, Paweł Ukielski – Zastępca Dyrektora Muzeum Powstania Warszawskiego, a także Katarzyna Napiórkowska – przedstawicielka Stowarzyszenia Warszawa44. Wicemarszałek Bosak wyraził wdzięczność organizatorom i instytucjom wspierającym, podkreślając, że pamięć o bohaterach Powstania powinna jednoczyć społeczeństwo ponad podziałami.

Krzysztof Bosak, wicemarszałek Sejmu

Ekspozycja, którą prezentujemy w Sejmie, dotycząca życia mieszkańców stolicy w czasie Powstania Warszawskiego, ma na celu pokazać, że heroizm Powstania to nie tylko walka z bronią w ręku, ale także codzienna determinacja, by przeżyć i zachować człowieczeństwo, będąc w samym centrum piekła wojny. To opowieść o zwykłych ludziach, których codzienny trud i odwaga stanowią równie ważną część pamięci o Powstaniu, jak heroizm żołnierzy walczących na barykadach.

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (5)

86 rocznica wybuchu II wojny światowej

Rozwiń wpis...
Krystian Kamiński, b. poseł na Sejm

Był to największy, a zarazem najbardziej krwawy konfliktu w dziejach. 1 września 1939 roku niemieckie wojsko uderzyło na Polskę, bez uprzedniego wypowiedzenia wojny.

Bohaterska obrona ziem II Rzeczpospolitej przez naszych rodaków trwała ponad miesiąc. Niestety nie było szans na obronę, dysproporcja sił pomiędzy III Rzeszą a Polską była zbyt duża. Warto przypomnieć, że nasi zachodni „sojusznicy” nie zrobili absolutnie nic z wojskowego punktu widzenia, pomimo wcześniej podpisanych traktatów o wzajemnej pomocy.

II wojna światowa trwała do 1945, pochłonęła miliony ofiar, a zniszczenia spowodowane działaniami wojennymi były odbudowywane latami.

Aby sytuacja nigdy więcej się nie powtórzyła, potrzebujemy dwóch rzeczy. Rozsądnej, wielowektorowej polityki zagranicznej, a także wzmacnianie własnego potencjału militarnego.

Cześć i chwała polskim bohaterom września 1939 roku i całej II wojny światowej.

Michał Urbaniak, b. poseł na Sejm

1 września 1939 r.
4.34– Tczew.
4.40– Wieluń.
4.45 – Westerplatte.

Tego dnia rozpoczęła się tragedia II wojny światowej – jeden z najkrwawszych rozdziałów w dziejach ludzkości. Miliony ofiar, w tym ponad 5 milionów Polaków. Zniszczona ojczyzna, dwie okupacje, zdrada sojuszników. Polska, mimo klęski militarnej, nigdy nie złożyła broni. Nasi przodkowie walczyli na wszystkich frontach, wierząc w wolność i niezłomny duch narodu.

Chwała polskim bohaterom, którzy stawili opór najeźdźcom!

Hańba tym, którzy przynieśli śmierć i zniszczenie na naszą ziemię!

Nigdy nie zapomnimy. Cześć i chwała poległym!

Andrzej Zapałowski, poseł na Sejm

Dzisiaj rano na zaproszenie burmistrza Jarosławia o 4.45 wziąłem udział w uroczystym upamiętnieniu kolejnej rocznicy napaści Niemiec na Polskę.

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (5)

Nową szefową Instytutu Pileckiego w Berlinie została dr Joanna Kiliszek, radna podberlińskiej gminy wybrana z ramienia niemieckich Zielonych!
Oni już nawet się z tym nie kryją – Instytut Pileckiego nie służy rządowi Tuska do dbania o polskie interesy w Niemczech, tylko do reprezentowania interesów Niemiec w Polsce.

Niedawno szef Instytutu, prof. Ruchniewicz chciał rozmawiać o oddawaniu dóbr kultury Niemcom oraz oznajmiał, że temat reparacji wojennych od Niemiec dla Polski jest zakończony. I nie dość, że nie został odwołany z funkcji, to jeszcze na dyrektorkę oddziału berlińskiego powołuje on osobę bezpośrednio zaangażowaną politycznie w ramach niemieckiego samorządu

Skomentuj

To co wyprawia prof. Ruchniewicz jest obrzydliwe

Rozwiń wpis...
Grzegorz Płaczek, Przewodniczący Klubu Poselskiego Konfederacji

Obrzydliwe! Zbierzmy ten absurd w chronologiczną całość:

1️⃣ Prezes „Instytutu Pileckiego” Pan prof. Krzysztof Ruchniewicz proponuje i „oczekuje przygotowania” seminarium poświęconego ZWROTOM dóbr kultury przez Polskę na rzecz Niemiec.

2️⃣ Szefowa oddziału Instytutu Pileckiego w Berlinie, Pani Hanna Radziejowska, nagłaśnia sprawę i wysyła pismo do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego z zastrzeżeniami dot. planowanego seminarium.

3️⃣ Wybucha afera.

4️⃣ Pani Hanna Radziejowska zostaje… odwołana ze stanowiska. Nową szefową w sierpniu b.r. zostaje Pani Joanna Kiliszek – radna podberlińskiej gminy Schönwalde-Glien z ramienia lewicowej partii Zielonych.

5️⃣ Pan prof. Krzysztof Ruchniewicz (szef państwowej instytucji kultury nadzorowanej przez ministerstwo) nie ponosi żadnej odpowiedzialności. Ukarana za to zostaje „sygnalistka” z Berlina.

6️⃣ Patologiczny „układ zamknięty” trwa. Hipokryzja powala. Pilecki przewraca się w grobie. I czego Polaku nie rozumiesz?

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (2)

15 sierpnia – w ten dzień polska historia, wiara i etos narodowy tworzą spójną całość

Rozwiń wpis...
Wicemarszałek Sejmu Krzysztof Bosak

To rocznica zwycięstwa w Bitwie Warszawskiej, która było nie tylko starciem militarnym, lecz także triumfem woli narodu broniącego swojego istnienia przed bolszewicką niewolą. Bez tego wysiłku Polska mogła zniknąć z mapy tuż po odzyskaniu swojej niepodległości.

To także Święto Wojska Polskiego, które w 1920 roku skutecznie stanęło do walki, a dziś nadal pełni swoją misję, strzegąc naszych granic w świecie pełnym nowych zagrożeń. Wojsko jest silne wtedy, gdy jest zakorzenione w narodzie, gdy ma jasny cel, dobrych i budzących szacunek i zaufanie dowódców oraz jest należycie wyposażone i wyszkolone.

Wreszcie to Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny – święto, które przypomina, że polska tożsamość wyrasta z chrześcijańskich fundamentów. Te fundamenty przez wieki kształtowały naszą kulturę, prawo i życie narodowe. Bez nich nie byłoby tej siły ducha, która pozwoliła zwyciężyć w 1920 roku.

Dzień ten jest zarówno przestrogą jak i zobowiązaniem. Przestrogą, że niepodległość można utracić, jeśli naród zapomni o obowiązkach i o źródłach własnej siły. Zobowiązaniem, byśmy wzorem naszych przodków byli gotowi bronić Polski i dla niej pracować.

Zwiń wpis

RozwińZwiń komentarze (2)

Dziś Święto Wojska Polskiego i 105. rocznica Bitwy Warszawskiej

Dziś Święto Wojska Polskiego i 105. rocznica Bitwy Warszawskiej

Polacy odnieśli w niej zwycięstwo nad Armią Czerwoną. Bitwa, która miała miejsce dniach 14-15 sierpnia, nazywana jest również Cudem nad Wisłą, dzięki mobilizacji całego narodu udało się powstrzymać bolszewicką inwazję.

Wygrana polskich żołnierzy na blisko 20 lat zapewniła naszemu krajowi niepodległość i uchroniła Europę Zachodnią przed rewolucją komunistyczną. #BitwaWarszawska jest zaliczana do 18 wielkich bitew, które zdecydowały o losach świata.

Cześć i Chwała Bohaterom!

RozwińZwiń komentarze (3)

Powered by  GDPR Cookie Compliance
Privacy Overview

This website uses cookies so that we can provide you with the best user experience possible. Cookie information is stored in your browser and performs functions such as recognising you when you return to our website and helping our team to understand which sections of the website you find most interesting and useful.