„Sukcesy” byłego ministra obrony Mariusza Błaszczaka

Michał Cichy – świętokrzyski działacz Konfederacji

Kolejnym do obrony gen. Kukuły stanął jego polityczny patron, były szef MON Mariusz Błaszczak. PiS nadal próbuje sprowadzać krytykę armii do tekstów o „chłopcach w krótkich spodenkach”, zamiast rozmawiać o realnych decyzjach i ich skutkach.

1️⃣ W 2022 rosyjska rakieta Ch-55 przeleciała przez znaczną część Polski i spadła pod Bydgoszczą, a odnaleziono ją dopiero po kilku miesiącach. Zamiast wziąć polityczną odpowiedzialność za funkcjonowanie systemu obrony powietrznej, Błaszczak publicznie obciążył winą dowódców operacyjnych.

2️⃣ Za jego kadencji doszło do silnego upolitycznienia Wojska Polskiego. Sprzęt wojskowy i żołnierze byli regularnie wykorzystywani w przekazie politycznym i kampanijnym PiS, co osłabiało zasadę apolityczności armii.

3️⃣ Błaszczak mówi dziś o „niepoważnej krytyce”, choć sam był skonfliktowany z dużą częścią wyższej kadry oficerskiej. Za jego rządów wielu doświadczonych generałów odchodziło z armii, a awanse często postrzegano jako związane bardziej z lojalnością niż kompetencjami.

4️⃣ Modernizacja armii była prowadzona bardzo chaotycznie. Polska zaczęła równolegle kupować ogromną liczbę różnych systemów uzbrojenia z USA i Korei Południowej: Abramsy, K2, HIMARS-y, Chunmoo, FA-50. Często bez gotowej infrastruktury, zaplecza logistycznego i odpowiednio przygotowanych kadr.

5️⃣ MON wyraźnie preferował WOT kosztem wojsk operacyjnych. Wizerunkowo WOT stał się oczkiem w głowie resortu, podczas gdy żołnierze wojsk zawodowych wielokrotnie zgłaszali problemy sprzętowe i organizacyjne.

6️⃣ Polska stała się jedną z najbardziej niejednorodnych armii pancernych w NATO. Równoległe utrzymywanie Leopardów, Abramsów, K2, PT-91 i jeszcze przez pewien czas T-72 oznacza ogromne koszty serwisu, logistyki i szkolenia. Profesjonalne armie jak USA opierają się na Abramsach, Niemcy na Leopardach, Francja na Leclercach czy Wielka Brytania na Challengerach. U nas jak zwykle mamy misz-masz.

Mariusz Błaszczak był przede wszystkim ministrem politycznego PR-u. Lepiej wychodził na konferencjach i zdjęciach z nowym sprzętem niż w budowie spójnego, długofalowego systemu modernizacji armii.