Nie jest łatwo być kobietą na prawicy…

Julia Gąsiorek – działaczka Konfederacji w Kaliszu

Nie jest łatwo być kobietą na prawicy. I wcale nie mam na myśli teorii, jakoby było to środowisko przeciwne kobietom. Jest wręcz odwrotnie.

Można powiedzieć, że nowa europejska prawica jest kobietą. Marine Le Pen, Giorgia Meloni, Alice Weidel. Cokolwiek byśmy o nich nie myślały, są liderkami swoich formacji, a być może wkrótce także liderkami swoich krajów, tak jak już dzieje się to we Włoszech.

Nie jest łatwo, ponieważ jakiekolwiek zaangażowanie po prawej stronie sceny politycznej wywołuje wściekłe ataki środowisk feministycznych, które uzurpują sobie prawo do reprezentowania wszystkich kobiet. Nagle okazuje się, że kobieca solidarność, wsparcie i „nigdy nie będziesz szła sama” dotyczą wyłącznie tych kobiet, które wyznają skrajnie lewicowe poglądy.

Można usłyszeć, że jesteśmy „jak kurczaki, które głosują na KFC”. Chcę wierzyć, że w większości przypadków wynika to z niewiedzy.

Narodowa Demokracja tym różniła się od starej konserwatywnej prawicy, że nie liczyło się w niej pochodzenie społeczne, zasobność portfela ani płeć lecz praca nad sobą, rozwój osobisty i walka o dobro Ojczyzny. Od samego początku polski ruch narodowy współtworzyły kobiety.

Nie byłoby endecji bez Gabrieli Balickiej. W naszej historii jest więcej takich postaci: Zofia Sokolnicka, Józefa Szebeko, Irena Puzynianka, Maria Holder-Eggerowa, Ewelina Oepłowska, Wanda Ładzina. Można wymieniać jeszcze długo.

Można być dumną kobietą i jednocześnie dumną patriotką. Kobietą z własnymi poglądami, własną firmą i własnym głosem ,nawet jeśli ten głos nie podoba się tym, którzy uważają, że wiedzą lepiej, co kobietom służy.

Polska prawica potrzebuje kobiet, które nie przepraszają za swoje poglądy. Ja nie zamierzam przepraszać.