Marek Tucholski – płocki lider Konfederacji
- Mateusz Morawiecki (premier 2017–2023 – PiS)
Największa odpowiedzialność systemowa.
– zgoda na Europejski Zielony Ład (Rada Europejska, grudzień 2019),
– zgodna na pakiet Fit for 55 – podniesienie celu redukcji emisji do 55% do 2030 roku,
– wyznaczenie harmonogramu likwidacji górnictwa (umowa społeczna 2021),
– rozbiórka Elektrowni Ostrołęka C (projekt węglowy zastąpiony gazowym),
– zaniechanie rozbudowy i modernizacji floty węglowej w latach wysokiej rentowności,
– rekordowe ceny energii i brak zabezpieczenia taniej energii dla przemysłu,
– pozorowane spory z UE, przy jednoczesnej pełnej implementacji polityki klimatycznej.
W efekcie nastąpiło trwałe podniesienie kosztów energii, utrata suwerenności decyzyjnej i osłabienie przemysłu. - Donald Tusk (premier 2007–2014 oraz od 2023 – PO/KO)
Architekt wcześniejszego podporządkowania polityce klimatycznej UE i jej obecny kontynuator.
– zgoda na pakiet klimatyczno-energetyczny 2008 (20-20-20),
– akceptacja wczesnych reform ETS bez zabezpieczeń dla Polski,
– brak odpowiednich inwestycji w nowe stabilne moce wytwórcze,
po 2023 roku poparcie dla:
– Fit for 55,
– podniesienia celu redukcji emisji do 90% do 2040 roku,
– przyspieszania OZE kosztem stabilnych źródeł,
oraz
– brak strategii ochrony przemysłu energochłonnego. podniesienie opłaty mocowej.
W efekcie dalsze uznawanie szkodliwych decyzji Brukseli i kontynuacja polityki drogiej energii. - Jarosław Kaczyński (premier 2006-2007 – prezes PiS, faktyczny kierownik polityki partii i rządu w latach 2005-2007 oraz 2015-2023)
– zgodna na obniżenie emisji o 30% do 2020 roku względem 1990 (szczyt Rady Europejskiej marzec 2007),
– zobowiązanie do przeciwdziałania zmianom klimatu,
– pełna akceptacja kierunku polityki Morawieckiego, w tym zobowiązań klimatycznych oraz likwidacji górnictwa i energetyki,
– tolerowanie rozbicia energetyki między resortami i bałaganu kompetencyjnego.
W efekcie wpisanie się w ideologiczną politykę antyprzemysłową Brukseli, rozwinięcie politycznego parasola nad działaniami rządu Morawieckiego skutkujące wysokimi cenami energii i likwidacją niezależności energetycznej Polski. Oddanie Brukseli narzędzi do kształtowania polityki energetycznej Polski. - Anna Moskwa (Minister Klimatu i Środowiska 2021–2023 – PiS)
– techniczne wdrażanie najbardziej kosztownych elementów Zielonego Ładu.
– zgoda na drastyczne ograniczanie roli węgla w miksie,
– promowanie narracji zielonej transformacji,
– brak skutecznych działań wobec spekulacji na rynku ETS,
– marginalizacja bezpieczeństwa systemowego.
W efekcie gwałtowny wzrost cen energii i destabilizacja sektora. - Michał Kurtyka (Minister Klimatu 2019–2021 – PiS)
Negocjator Zielonego Ładu w imieniu Polski.
– współodpowiedzialność za akceptację architektury Zielonego Ładu,
– brak wynegocjowania derogacji dla Polski,
– promowanie “neutralności klimatycznej” jako celu nadrzędnego,
– zaniechanie obrony węgla jako paliwa bezpieczeństwa.
W efekcie wraz z Morawieckim doprowadził do utraty przez Polskę pola manewru na dekady. - Ireneusz Zyska (Pełnomocnik rządu ds. OZE 2020–2023 – PiS)
– jednostronna promocja OZE bez bilansowania systemu,
– brak strategii integracji OZE z systemem,
– marginalizacja kosztów bilansowania i magazynowania,
– brak ochrony odbiorców przed skutkami nadpodaży i niedoborów.
W efekcie wzrost kosztów systemowych i spychanie je na odbiorców oraz zwiększone ryzyko blackoutów.
Ponadto:
Ewa Kopacz
Beata Szydło
Paulina Hennig-Kloska
Daniel Obajtek
